پر از آواز غمگینی که چشمهای خیسم

در آینه ها می خوانند

شبانگاه همراه نسیم می آید

گوش کن

در متن شب کلاغی ست که حجم زمان را

فریاد می زند و من هنوز بیدارم و

به تو فکر میکنم

با ستاره ها حرف میزنم و آنها را می شمارم تا

سپیده نزدیک شود و من دوباره تو را ببینم

تو را میبینم اما

 چقدر دوست داشتم از من می پرسیدی:

چرا نگاه هایت اینقدر غمگین است؟

چرا لبخند هایت اینقدر بی رنگ است؟

اما افسوس...

تو نپرسیدی و همیشه من بودم و من و تنهایی!

می گویند:

شقایق ها هرگز نمی میرند

مهم نیست حتی اگر تو دوستم نداشته باشی

اما من

تا مرگ شقایق ها دوستت دارم!!!

و مطمئنم

آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از

 
دل پر درد گل یاس نداشت!

باید اینجور نوشت:

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک

و یاس

زندگی اجبار است!!