پر از آواز غمگینی که چشمهای خیسم

در آینه ها می خوانند

شبانگاه همراه نسیم می آید

گوش کن

در متن شب کلاغی ست که حجم زمان را

فریاد می زند و من هنوز بیدارم و

به تو فکر میکنم

با ستاره ها حرف میزنم و آنها را می شمارم تا

سپیده نزدیک شود و من دوباره تو را ببینم

تو را میبینم اما

 چقدر دوست داشتم از من می پرسیدی:

چرا نگاه هایت اینقدر غمگین است؟

چرا لبخند هایت اینقدر بی رنگ است؟

اما افسوس...

تو نپرسیدی و همیشه من بودم و من و تنهایی!

می گویند:

شقایق ها هرگز نمی میرند

مهم نیست حتی اگر تو دوستم نداشته باشی

اما من

تا مرگ شقایق ها دوستت دارم!!!

و مطمئنم

آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از

 
دل پر درد گل یاس نداشت!

باید اینجور نوشت:

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک

و یاس

زندگی اجبار است!!

اهل ابادي در خواب است

,باغ همسايه چراغش روشن

من چراغم خاموش

ماه تابيده به بشقاب خيار.به لبه كوزه آب

غوك ها مي خوانند

مرغ حق هم گاهي

كوه نزديك است،پشت افراها, سنجد ها

و بيابان پيداست

سنگ ها پيدا نيست, گلچهه ها پيدا نيست

سايه ها يي از دور , مثل تنهايي آب , مثل آواز خدا

 پيداست

نيمه شب ببايد باشد

دب اكبر آن است ,دو وجب بالاتراز بام

آسمان آبي نيست , روز ابي بود

ياد من باشد فردا , بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم

ياد من باشد فردا لب سلخ , طرحي از بز ها بردارم

طرحي از جارو ها , سايه ها شان در آب

ياد من باشد , هر چه پروانه كه مي افتد در آب , زود از

 آب

درآورم

ياد من باشد فردا لب جوي, حوله ام را هم با چوبه

بشويم

ياد من باشد تنها هستم

ماه بالاي سر تنهايي است