تقدیم به تمام آنانی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمانشان٬ جرعه ای از دریا در دستانشان و

تجسمی زیبا از خاطره ی ایثار گل های سرخ در معبد اارغوانی دل هایشان به یادگار مانده است.

نخستین چکه ی ناوگان بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس انفس باغچه های معصوم یاس

به روی حجم سفیدیک دفتر می ریزم و آن را با لهجه ی همه ی پروانه صفت های این گیتی بی انتها

به آسمان نیلوفری تمامی دل های زلال هدیه می کنم.

سلام  به روی ماه همتون

شما گل های قشنگم که با کمال مهربونیتون به وبلاگ من حقیر سر زدید

اسم من میناست ودوست دارم که با ایجاد این وبلاگ بتونم نظر شما نور چشمانم رو جلب کنم.

راستی می دونید این وبلاگ در باره ی چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فکر کردن نمیخواد از اسمش پیداست دیگه

اره منم مثل شما گلزاری هستم اما .......

اما شو بعداْ می فهمید

البته من تنها نیستم یه عزیز دیگه هم در این وبلاگ به من کمک می کنه خواهرم مهرناز

حالا یه شعر براتون مینویسم امیدوارم خوشتون بیاد:

در ره منزل لیلی که خطر هاست در آن                            شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

راستی عزیزم یادت نره نظر بدی اگر پیشنهادی داری دوست داری مطلبی درباره ی موضوعی

نوشته بشه حتماْ برای من بنویس

بای.............تا های 

همیشه در خیال من ز شعله گرم تر تویی ٬چه گرم دوست دارمت